به هيچ وجه ممكن نيست كه روش آن‌حضرت عليها السلام روشى باشد كه ما را به واپس گرايى ، تفرقه و پستى رهنمون سازد . آشكارترين موضوعى كه حضرت زهرا عليها السلام به عنوان روش برتر آن را جاودانه ساخت اين بود كه هيچگاه براى منافع خود زندگى نكرد و غرور و خود پسندى او را فرا نگرفت ، آن‌حضرت تمام عمر خود را صرف راه اسلام راستين نمود - اسلامى كه دين پدرش محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله بود - از نمونه‌هاى بارز اين مدّعا اين است : حضرت زهرا عليها السلام براى اتمام حجّت با خليفهء اوّل كه حق ايشان را مصادره كرده بود به مسجد رفته ، وقتى كه به خانه بازگشت ، اميرمؤمنان حضرت على عليه السلام را در حالى يافت كه در گوشه‌اى از خانه نشسته و زانوى خود را در بغل گرفته با حالتى ناراحت دربارهء وضعيت امّت زمان خويش كه پيامبر خود را به فاصله كمى پس از وفاتش به فراموشى سپردند ، فكر مىكند و اين در صورتى بود كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله تمامى وقايع پس از خود را براى امام على عليه السلام بازگو كرده بود . دراين زمان حضرت زهرا عليها السلام شروع به سخن گفتن كرد و امير مؤمنان را به بازپس‌گيرى حقوق از دست رفته خود فرا خواند ، حال آنكه اميرمؤمنان پهلوان پهلوانان ، صاحب ذوالفقار و فاتح خيبر و . . بود . اميرمؤمنان عليه السلام نيز در جواب ايشان سخنانى به زبان آورد كه هدف از آن آرام كردن حضرت زهرا عليها السلام و انتخاب بين گرفتن حق و يا پا برجاماندن دين توسط ايشان بود . اگر ايشان بازپس‌گيرى حقوق خود را - كه در ظاهر حق فرديش بود - مىطلبيد ، بايد مىدانست كه از اسلام جز اسمى باقى